Praktyczne ukojenie

Ukoję twój ból, Kochanie:
Za tych sto rozbitych szklanek
Praktyczny kubek z plastiku,
Za czas - całusów bez liku:

I za czas, gdy mnie nie było,
I za chwile, kiedy bryłą
Kłótliwą oblepialiśmy
Każdą jawę i wszystkie sny,

I za momenty sciszone
Od słów na prędce chybionych,
I za wybór - które z naszych
Serc na budów złamać zaczyn...

Pocałuję Cię, utulę,
Może nawet Ci koszulę
Uprasuję, ale w końcu
Zamilcz, moje małe Słońce!

Zamilcz i nie pytaj więcej,
Jak ukoić drganie w szczęce,
Po stracie samego siebie.
Przecież nikt wszystkiego nie wie!

Ascend [gadżety]

Testy, testy, szukanie, sprawdzanie;
Cortex, Snapdragon, Snapdragon czterysta;
Jaka rozdzielczość, jakie taktowanie;
Android - "Emocja" - jak się z niej korzysta?

Tysiąc osiemdziesiąt na siedemset dwadzieścia,
Czy dziewięćset ileś na osiemset czterdzieści?
Czy ma widżety, czy ma "efekt przejścia"?
Ile się plików w pamięci pomieści?

Wewnętrzna, zewnętrzna... Motywy i strony;
Od kiedy na rynku, czy nie resetuje,
Czy aby na pewno dobrze wyważony?...
Nie mogę się skupić... Sprzedawcy, to zbóje!

Chyba ten, tak, nie! Może tamten, albo nie...
Za ile to było w e-sklepie, czy dostawa darmo,
Czy ubezpieczenie w cenie, na jakiej stronie...
Jak wiele zachodu pożera marność...

.......................................................................

Nabyłem. Włączyłem. Ustawiłem.
Ustawiałem kilka dni. A może on ustawiał...
Właściwie, gdzie ja go rzuciłem?
Eeee, to tylko szkła i blachy kawał...

Ale widziałem nowy, inny, piękny,
Lśniący, większy, jaśniejszy, lepszej
Rozdzielczości... Sęk w tym,
Że ten ostatni wciąż tu jest gdzieś...

.......................................................................

Ile trzeba wydać, żeby się zacząć sycić
Posiadaniem? Nie, uzależniają nie rzeczy,
Lecz ich ich żądzy ciągłe wici.
Próżno sumienie złorzeczy...

Socjofobia

stado
śmierdzące bawoły
gnająca na zatracenie masa
taniec podeptań potok potrąceń
czerń cisnąca upchaniem duszności

nic nie widzę nie mogę oddychać

jadą
pływają śród smoły
rozlewanej z ich własnych gardzieli
opluwają się wzrokiem ścigając
dyszel kieratu padają wstają

nie chcę ich widzieć nie chcę oddychać

radość
kradziona pospołu
kradziona wzajem odsprzedawana
wleczona skonana poszarpana
jak ciało hektora u bram troi

oni mnie widzą choć nie oddycham

nago
wrzucają w te doły
nad którymi śmiech ich nie ustaje
nad którymi tańcują aż do krwi
mojej aż do bulgotu z ust do wyć

już nie dbają że nie oddycham

#[Lubię to!]?

Na zgliszczach przyjaźni, w kryptach rozmalowanych
Freskami sztucznych uśmiechów odrzucenia, w blichtr
Strojna, jak karczma czekająca na sabat strzyg
Z Szeolu, dziewka się wdzięczy, snując swe plany.

Oto Facebook, arena małych egoizmów,
Targ niewysłuchanych zwierzeń, niedostrzeżonych
Łez! To Facebook - Midasa łeb, już bez korony,
Już złotem zakażony wywiad-rzeka z... Dyzmą!

Pandemonium kliknięć, sejmik roztańczonych mgnień
Niespamiętanych, zwiędłych, nim rozkwitła o nich
Myśl... Oto Facebook, pakuneczek, co poronił
Swą osnowę, osuniętą w bladej liczby czerń.

Social networking, narkotyczne opętanie,
W nieustającym upojeniu pogoń za czczym
Wyobrażeniem siebie w jednej ikonie, dym
Bez płomienia, nigdy niedokończone zdanie...

Wchodzisz w to? Lubisz to? Ilu chcesz polubień? Targ
Nigdy się nie skończy, choć dawno przeminie czar.